Pagina's

donderdag 13 november 2014

Life @planet pink








M'n leven in een notenblog. Grote jongens en kleine meisjes en mooie bloemen van m'n lief.

donderdag 16 oktober 2014

Louise



M'n roze wolk is gearriveerd. Ik zit er nu love drunk op. Ik ben de rijkste vrouw van de wereld: zo'n man, zo'n zoon en nu nog dit schatje van een meisje erbij❤️.

dinsdag 7 oktober 2014

CYB

Dit kan geen toeval zijn. Ik open instagram en deze staat bovenaan. Ik jat 'm gaarne. Dit is karma, religie, whatever. 
Na een nacht vol rampgedachtes over bevallingen en stress over waar m'n lieve kleine man onder te brengen tijdens het gebeuren in 1001+ mogelijke scenario's, volgde een dag waarin ik weer uit de stress probeerde te krabbelen. Mijn lief aka rots in de branding beurde me op met wijze woorden en zijn rust en vertrouwen. Vervolgens bots ik hier tegenaan. Soortgelijke woorden. In het roze ook nog! 
De rust zal gotdomme wederkeren in mij. Voor mezelf maar vooral ook voor m'n little miss sunshine. Het duurt nu echt niet lang meer voordat we haar mogen verwelkomen.. Het is zo spannend, ik ben zo nieuwsgierig, ik wil haar zo graag knuffelen, ik wil haar zo graag in m'n liefs armen zien. En ik hou het nu al niet meer als ik denk aan tafereeltjes van grote broer met klein zusje.. 
Wat kan me die schijtbevalling nog schelen, ik heb veel beter materiaal om vast in duizendentwee scenario's over te dromen! 

donderdag 18 september 2014

CYB

Al minstens 13 blogs schreef ik de afgelopen weken. Maar geen een plaatste ik. Ik lees ze terug en vind ze allemaal niet goed, stom, geen foto bij, of welke kutsmoes dan ook, you name it. I blame it on the boogie. Nog even. 

vrijdag 29 augustus 2014

Guerrilla


32 weken op de teller. Wat vliegt de tijd. Dankzij alle lieve mensen om mij heen die me langzaam vriendelijk doch dwingend duidelijk maakten dat ik m'n leven moest aanpassen, deed ik een paar stappen terug. Omlaag ging de lat en ik kwam langzaam tot rust. En nu to the next level! Verlof.

Terwijl ik overal blogs en berichten lees over mensen die van vakantie afkicken en weer terug moeten naar real life, begint mijn zomervakantie eindelijk. En hij gaat naadloos over in mijn verlof. Een aangenomen adviesje van een van die lieve mensen:) Op vakantie gaan durf ik niet meer aan. De vorige keer braken de vliezen met 33 weken. Maar verder staat niks me meer in de weg om bij te komen, uit te rusten, voor te bereiden en m'n nestje verder uit te bouwen! Stel je voor, zometeen ga ik er op het laatste eindje nog van genieten, van zwanger zijn! It's a mad world.

De strijdbijl is in ieder geval begraven. Ik heb een pact gesloten met mezelf. De guerrillaoorlog is over. Want dat vond ik zwanger zijn toch een behoorlijke tijd. Met het concentratievermogen van een dronken oorwurm, de motoriek van een gestoorde pinguïn en de lichamelijke conditie van een hoogbejaarde schildpad probeerde ik (te) lang mijn 'normale' leven voort te zetten. Even zwanger zijn on the side. 

Wat een struisvogel ben ik ook. Deed ik het toch weer, voor de tweede keer. Missie 'niks aan het handje' waar er wel degelijk iets aan de hand is. Namelijk de mooist mogelijke dochter bouwen. Mijn meisje, ons meisje. Wat heb ik zin om haar te ontmoeten! Hoe zal ze zijn? Over uiterlijk 6 weken zullen we haar in onze armen kunnen houden. 

vrijdag 1 augustus 2014

Slippers

De mannen kwamen terug van de crèche en fietsten de voortuin in. Ik hoorde ze komen dus liep ik naar de voordeur om deze vast open te maken. M'n schorrieMorri zag me en zei "Mama wat zie je mooi uit!". Ik smolt en wilde 'm vastpakken en knuffelen. Meteen erachteraan kwam "mama ik ben slipper kwijt". Het deed me niks. Want hij vond me mooi, de lieverd. 

M'n mannetje was één nieuwe knalgele Havaiana slipper kwijtgeraakt op de crèche. Kan gebeuren. M'n kindje had geen gebroken ledematen of koorts. Er was slechts een exemplaar schoeisel kwijt. Het was slechts een ding, materiaal, vervangbaar. Niks aan de hand. 

Dat Mor de halve zomer op te kleine slippers had rond gelopen. Dat m'n lief in de winkel het laatste paar in een grotere maat had gescoord. Dat bleek dat het nieuwe paar slippers een halve centimeter in zoolhoogte verschilde. Dat ik na een uitputtende zaterdag werken in een afgeladen vol warenhuis de ongelijke slippers terugbracht. Dat ik vervolgens heel internet dagenlang moest afstruinen om nog een paartje in zijn maat te vinden. Dat hij de nieuwe slippers pas twee dagen had. Grrrrr. Maar hoeveel maakte het uit... Hij vond me mooi. En "papa is lief".

Moeder zijn, ik vind het 't mooiste cadeautje in m'n leven. 

NEW BORN: Gorilla mother Kumili arms her newborn at the zoo in Leipzig, central Germany, Thursday, March 20, 2014. The baby gorilla was born during the night between 10 and 11 March 2014 and its sex is still unknown. It’s the second  gorilla baby born  within four month in this monkey group. (AP Photo/Jens Meyer)  

PS. een dag later vond de crèche-juf de slipper terug.

maandag 7 juli 2014

big little one

Ik kan er niet over uit wat mij gisteren gebeurde. Ik ben er nu al minstens 8 keer op teruggekomen bij mijn lief. "Hoe ging het nu ook alweer? Maar wat zei hij dan precies? En toen?" Ons schoffie wordt groot.
Het was zondagmiddag en m'n 3 jarige Meneer stond samen met mij in de keuken. Ik trok de vriezer open om te checken hoe lang de aardappeltjes in de oven moesten. Meneer keek mee maar zag iets heel anders in de vriezer liggen. "Mama ik wil een ijsje!" Ik vertelde hem vriendelijk doch dringend dat hij eerst aardappeltjes moest eten. Of een boterham. Daarna een ijsje.
Hij was het totaal niet met me eens. "Ik wil geen boterham! Ik hoef geen aardappetjes!" We schreeuwden wat over en weer zoals dat gaat. Ik zakte niet door mijn hoeven en hield stand. Geen ijsje. Eerst eten.
Ondertussen maakte ik de mais schoon en kabbelden de volgende minuten van mijn leven al weer voort toen Meneer zei "Ik ben boos mama!" Hij zwaaide de deur naar het souterrain open en zei "ik ga naar papa!".
Zoals gezegd zat ik al in het volgende moment. Met m'n verweekte zwangerschapshersens was ik ons meningsverschil alweer vergeten. Het is ook zo dat Meneer steeds beter en meer emoties kan benoemen. Dus de ik ben blij-boos-verdrietig's komen wel vaker voorbij. Meestal neem ik ze serieus maar je begrijpt. Deze had ik niet in de smiezen. 
Meneer ging naar beneden en een half uurtje later was het eten bijna klaar. Huismoederlijk riep ik naar de heren dat ze over tien minuten aan tafel konden. Gebroederlijk kwam het tweetal boven. Wat bleek, Meneer had zijn hart uitgestort bij z'n papa. M'n lief wist me precies te vertellen dat Meneer boos op me was want hij wilde geen aardappels en ook geen boterham maar een ijsje. En daarom was hij boos op z'n moeder. Papa luisterde naar 'm en ze deden samen mannendingen beneden, potje kaarten, met schroevendraaiers in de weer. Papa begreep 'm tenminste. En toen ze boven kwamen pakte papa stiekem een ijsje voor 'm. Ik vond het schattig. 
Ik kan er niet over uit. Dat ik het zelf niet door had. Maar bovenal, wat een moment. Z'n gevoelens en manier van uitdrukken, hij wordt steeds meer een echt mensje. Ons jongetje ❤️