Pagina's

zondag 1 maart 2015

beam me up scotty


Okay, je zegt vanaf de zwangerschapstijd tegen verschillende gezondheidszorgmensen dat het lijkt alsof er een pingpongbal in je tiet zit. No worries zeggen de profs, den borschten veranderen in een milkywayfabriek voor je Louwieske. Fijn, ik hoef mij niet druk te maken.

Tot je toch ineens naar de mammapoli (klotenaam als je net mamma bent geworden van een prinses..) wordt gestuurd omdat de huisarts denkt dat het iets met de melkklieren is "maar ze niet naar binnen kan kijken". Zit ik daar ineens tussen de borstkankerfolders en fotoboeken van dames zonder tiet. Ik schrik me eigenlijk kapot en ga ongemakkelijk zitten maar ik snuit m'n neus en alles is weer goed. Ik heb geen kanker maar net een kindje gekregen. En ik ben even naar het ziekenhuis met m'n verwaarloosde cyste of uit de hand gelopen verstopte melkklier. Ik weet zeker dat ik straks een naald in mijn bobbel krijg en dat ze er een spuit of twee ingedikte melk uit gaan trekken. Weg harde bal en we borstvoeden nog lang en gelukkig.

Totdat de verpleegkundige, echoscopist en radioloog wel heel erg verontwaardigd reageren als ik vertel dat ik dit al sinds augustus heb en dat de profjes me nooit naar een arts hebben gestuurd. Ik word er licht achterdochtig van dus ik check het nog even: geen bal met vocht maar weefsel? Dat komt gewoon van de borstvoeding toch? "Dit kan nog alle kanten op." Dus het kan van de borstvoeding komen? "Ja het kan van de borstvoeding komen! De punctie is om zaken uit te sluiten." Maar volgens mij wisten zij toen al beter. En zo begon mijn laatste 'vrije' weekend, met een klein vies randje erom. 

Die maandag ging ik samen met mijn lief naar het ziekenhuis. Lou was ook mee. Even horen dat ze verharde pus uit mijn borst hadden geprikt. Ik vond wel dat de verpleegkundige ons met kleine Louise op de arm net iets te lang meewarig aankeek toen ze ons in het kamertje leidde. En ik vond het ook aardig overdreven dat er een driekoppig team die 6 vierkante meter kamer binnenkwam om te vertellen wat er aan de hand was. Daarna drukte iemand op de verkeerde knop en belandden we in de verkeerde film.

donderdag 19 februari 2015

sunny side up

zondagmorgen
Uitslagen waar je normaal weken op moet wachten zijn er binnen een paar dagen. Brievenbus overstroomt met lieve post. Het is meer dan geoorloofd om op zondagochtend niks nuttigs te doen behalve bewonderend staren naar m'n liefjes. En de (wtf?) haarwerkspecialist heeft na mijn vraag ineens toch nog een gaatje op haar drukke zaterdag.

Carnavalszaterdag was dat. Een slecht verhaal. Daar zat ik met een theetje in de hand pruiken te passen in de discrete salon. Weer eens iets anders dan met een pruik op en een pilsje op het stationsplein bij de Stasiefestasie in Remunj. Maar guess what, prachtige pruik gevonden. Een kopietje van mijn haar maar dan de plasticfantastic versie en daarom niet uit model te krijgen! Bye bye bad hairdays! (Alhoewel ik toch optimistisch blijf en geloof dat ik die 0,0000001% persoon kan zijn bij wie het haar blijft zitten:)

fun

De medische molen draait als een gek. En terecht maar tegelijk ook vol verbazing over hoe snel het allemaal kan. Voor ik het weet lig ik in de MRI scan. Of ik muziek wil. Ja hoor. Welke radiozender? Maakt niet uit of nee wacht, doe maar 3FM. Lig ik daar. Amper twee dagen in de wetenschap dat ik iets dan nog onuitspreekbaars mankeer. Ik moet stil blijven liggen in de tunnel terwijl op m'n koptelefoon Cyndi Lauper krijst dat girls just fun willen hebben. Ik weet niet of ik moet lachen of huilen. Ik vond het altijd al een kutplaat.

dinsdag 10 februari 2015

bitch



En toen werden we wakker in een nachtmerrie. Alsof we in een slechte film zijn beland. Alsof we de verkeerde afslag hebben genomen. Alsof er een grote stempel uit de lucht kwam storten op mij, op ons. Borstkanker.

Twee weken verder en ik ben binnenste buiten gekeerd in drie ziekenhuizen, door tig dokters met nog meer onderzoeken en een kleine operatie. Er is een plan. Vrijdag ging de eerste chemokuur er al in.

Al heb ik nauwelijks een moment om na te denken, door alle gaatjes heen sijpelt angst, verdriet, oerkracht en liefde. De eerste twee maken ruimte voor haat aan de kanker. De laatste twee groeien exponentieel. Net als de kanker zelf overigens, maar de motherfucker gaat wensen dat hij zich nooit had gemanifesteerd in mij. Jankend gaat het smeken om de nek omgedraaid te krijgen door de chemo. Hey you cancer, you picked the wrong bitch!




maandag 12 januari 2015

we zijn begonnen



En 2015 is officieel gestart. Mijn eerste week werken zit er op. En terwijl ik die zondag nog dacht dat de wereld zou vergaan als ik weer moest werken, bleek het reuze mee te vallen allemaal. Eigenlijk was het gewoon stiekem een beetje leuk om weer te werken. 
Neemt niet weg dat ik m'n minimonsters ontzettend heb gemist en ze alleen maar vast wil houden en kusjes wil geven als ik weer bij ze ben. 'Nee mama ik HOU niet van kusjes'. En dat ik me rot fotografeer zodat ik een overvloed aan plaatjes heb als ik van ze weg ben��


zondag 4 januari 2015

CYB

Morgen is het d-day. Mijn zwangerschapsverlof is voorbij. Het echte leven dient zich aan. Op tijd ergens verschijnen, een stukje eigen leven terug maar ook het moeilijke gescheiden zijn van mijn kleine meisje voor zoveel uren per week.

Zo moeilijk als ik het vond om van zwanger zijn te genieten, zo gemakkelijk en geweldig vond ik het om van de kraamtijd te genieten. Ik heb een heerlijke tijd gehad. En wat een verschil was het ten opzichte van grand maestro numero uno. Bye bye onzekerheid van toen. Een zelfverzekerde mama die zich helemaal kon over geven aan het leren kennen van haar meisje in plaats van worstelen met poepluiers en badjes als hoofdtaak. Voor nu zeg ik dat ik de overgang van geen naar 1 kindje veel moeilijker vond dan van 1 naar 2.

Zo dacht ik wel dat een tweede kindje naar de crèche brengen en zelf weer beginnen met werken gemakkelijker zou zijn. Oh boy was I wrong. Maar vanaf morgen gaat het toch echt allemaal gebeuren. Om mijn pijntjes wat te verzachten heb ik mezelf een beetje (teveel) verwend. De afgelopen weken vond ik het gerechtvaardigd om de volgende ineens essentials te kopen, om mijn gang naar het dagelijkse leven wat makkelijker te maken... Mama is blij.




Dan ga ik vandaag nog even diehard genieten van het grootste en onbetaalbare goed: mijn zalige leventje thuis.



xx