Pagina's

vrijdag 29 augustus 2014

Guerrilla


32 weken op de teller. Wat vliegt de tijd. Dankzij alle lieve mensen om mij heen die me langzaam vriendelijk doch dwingend duidelijk maakten dat ik m'n leven moest aanpassen, deed ik een paar stappen terug. Omlaag ging de lat en ik kwam langzaam tot rust. En nu to the next level! Verlof.

Terwijl ik overal blogs en berichten lees over mensen die van vakantie afkicken en weer terug moeten naar real life, begint mijn zomervakantie eindelijk. En hij gaat naadloos over in mijn verlof. Een aangenomen adviesje van een van die lieve mensen:) Op vakantie gaan durf ik niet meer aan. De vorige keer braken de vliezen met 33 weken. Maar verder staat niks me meer in de weg om bij te komen, uit te rusten, voor te bereiden en m'n nestje verder uit te bouwen! Stel je voor, zometeen ga ik er op het laatste eindje nog van genieten, van zwanger zijn! It's a mad world.

De strijdbijl is in ieder geval begraven. Ik heb een pact gesloten met mezelf. De guerrillaoorlog is over. Want dat vond ik zwanger zijn toch een behoorlijke tijd. Met het concentratievermogen van een dronken oorwurm, de motoriek van een gestoorde pinguïn en de lichamelijke conditie van een hoogbejaarde schildpad probeerde ik (te) lang mijn 'normale' leven voort te zetten. Even zwanger zijn on the side. 

Wat een struisvogel ben ik ook. Deed ik het toch weer, voor de tweede keer. Missie 'niks aan het handje' waar er wel degelijk iets aan de hand is. Namelijk de mooist mogelijke dochter bouwen. Mijn meisje, ons meisje. Wat heb ik zin om haar te ontmoeten! Hoe zal ze zijn? Over uiterlijk 6 weken zullen we haar in onze armen kunnen houden. 

vrijdag 1 augustus 2014

Slippers

De mannen kwamen terug van de crèche en fietsten de voortuin in. Ik hoorde ze komen dus liep ik naar de voordeur om deze vast open te maken. M'n schorrieMorri zag me en zei "Mama wat zie je mooi uit!". Ik smolt en wilde 'm vastpakken en knuffelen. Meteen erachteraan kwam "mama ik ben slipper kwijt". Het deed me niks. Want hij vond me mooi, de lieverd. 

M'n mannetje was één nieuwe knalgele Havaiana slipper kwijtgeraakt op de crèche. Kan gebeuren. M'n kindje had geen gebroken ledematen of koorts. Er was slechts een exemplaar schoeisel kwijt. Het was slechts een ding, materiaal, vervangbaar. Niks aan de hand. 

Dat Mor de halve zomer op te kleine slippers had rond gelopen. Dat m'n lief in de winkel het laatste paar in een grotere maat had gescoord. Dat bleek dat het nieuwe paar slippers een halve centimeter in zoolhoogte verschilde. Dat ik na een uitputtende zaterdag werken in een afgeladen vol warenhuis de ongelijke slippers terugbracht. Dat ik vervolgens heel internet dagenlang moest afstruinen om nog een paartje in zijn maat te vinden. Dat hij de nieuwe slippers pas twee dagen had. Grrrrr. Maar hoeveel maakte het uit... Hij vond me mooi. En "papa is lief".

Moeder zijn, ik vind het 't mooiste cadeautje in m'n leven. 

NEW BORN: Gorilla mother Kumili arms her newborn at the zoo in Leipzig, central Germany, Thursday, March 20, 2014. The baby gorilla was born during the night between 10 and 11 March 2014 and its sex is still unknown. It’s the second  gorilla baby born  within four month in this monkey group. (AP Photo/Jens Meyer)  

PS. een dag later vond de crèche-juf de slipper terug.

maandag 7 juli 2014

big little one

Ik kan er niet over uit wat mij gisteren gebeurde. Ik ben er nu al minstens 8 keer op teruggekomen bij mijn lief. "Hoe ging het nu ook alweer? Maar wat zei hij dan precies? En toen?" Ons schoffie wordt groot.
Het was zondagmiddag en m'n 3 jarige Meneer stond samen met mij in de keuken. Ik trok de vriezer open om te checken hoe lang de aardappeltjes in de oven moesten. Meneer keek mee maar zag iets heel anders in de vriezer liggen. "Mama ik wil een ijsje!" Ik vertelde hem vriendelijk doch dringend dat hij eerst aardappeltjes moest eten. Of een boterham. Daarna een ijsje.
Hij was het totaal niet met me eens. "Ik wil geen boterham! Ik hoef geen aardappetjes!" We schreeuwden wat over en weer zoals dat gaat. Ik zakte niet door mijn hoeven en hield stand. Geen ijsje. Eerst eten.
Ondertussen maakte ik de mais schoon en kabbelden de volgende minuten van mijn leven al weer voort toen Meneer zei "Ik ben boos mama!" Hij zwaaide de deur naar het souterrain open en zei "ik ga naar papa!".
Zoals gezegd zat ik al in het volgende moment. Met m'n verweekte zwangerschapshersens was ik ons meningsverschil alweer vergeten. Het is ook zo dat Meneer steeds beter en meer emoties kan benoemen. Dus de ik ben blij-boos-verdrietig's komen wel vaker voorbij. Meestal neem ik ze serieus maar je begrijpt. Deze had ik niet in de smiezen. 
Meneer ging naar beneden en een half uurtje later was het eten bijna klaar. Huismoederlijk riep ik naar de heren dat ze over tien minuten aan tafel konden. Gebroederlijk kwam het tweetal boven. Wat bleek, Meneer had zijn hart uitgestort bij z'n papa. M'n lief wist me precies te vertellen dat Meneer boos op me was want hij wilde geen aardappels en ook geen boterham maar een ijsje. En daarom was hij boos op z'n moeder. Papa luisterde naar 'm en ze deden samen mannendingen beneden, potje kaarten, met schroevendraaiers in de weer. Papa begreep 'm tenminste. En toen ze boven kwamen pakte papa stiekem een ijsje voor 'm. Ik vond het schattig. 
Ik kan er niet over uit. Dat ik het zelf niet door had. Maar bovenal, wat een moment. Z'n gevoelens en manier van uitdrukken, hij wordt steeds meer een echt mensje. Ons jongetje ❤️

woensdag 25 juni 2014

CYCU


Het is weer een poos geleden dat ik hier was. Want ik was druk met catching up with friends! Ik geloof dat ik nu in een tijdsbestek van een paar weken al mijn lieve vriendinnetjes heb gezien. En wat had ik ze gemist! Lang had ik geen energie meer om leuke dingen te ondernemen. Nog steeds lig ik geregeld om tien uur in bed, wat voor mij absurd vroeg is. Maar in between ben ik soms even de oude. Het was heerlijk om zoveel lieve mensen weer te spreken, te lachen en lekker te eten samen. Lunchen, dineren, dagje shoppen. Check. Goud waard. En mijn lief die thuis bleef met de kleine man zodat ik er iedere keer weer op uit kon. Diamant waard.


zondag 1 juni 2014

CYB


    





Happy hemelvaart holiday it was for me! Men neme 1 dagje vrij en een megalang weekend krijg je er voor terug. En ik mag dan de ballen verstand hebben van roze zwangerschapswolken, maar in genieten met twee benen op de grond word ik ooit professor! 
Een paar dagen vrij in het vooruitzicht deed me erg veel goed. Er was ineens tijd en ik vond wat rust.  Alsof dat nog niet genoeg was, leek ik meer plaats te hebben in me hoofd om te genieten. Ik heb een verzameling gouden momentjes aangemaakt de afgelopen dagen. 
De eigengemaakte billenbillendans die onze kleine man ineens onder de douche deed. Van de slappe lach die hij krijgt als hij mijn arm pakt om er scheetjes op te blazen, kom ik zelf niet meer bij. En ons tripje naar Schiphol waar we drs. P. naar het vliegveld brachten en ik dacht dat het leuk was om daarna nog even vliegtuigen te gaan kijken. Vliegtuigen kijken is voor mietjes. Nee de roltrappen op Schiphol, dat is pas de ware attractie! En toen hij zich ineens onder een bagagekarretje wilde verstoppen en we daarna pas de idiote tekst opmerkten. Als hij papa gaat pakken en de mannen rondjes achter elkaar rennen om de tafel. Wanneer hij me weer inpalmt en ik 'm in z'n pyama 's morgens naar buiten laat lopen omdat hij het nieuwe "mooie hek, heeft papa gemaakt" wil kijken. En als ik 'm op de verjaardag van zijn nichtje zie rond banjeren met z'n kinderchampagne (zonder een slokje te nemen want bubbeltjes zijn vies). En last but not least de realiteits zwangerschapsmomenten die ik vast wil leggen omdat ik ze geheid vergeet zoals vanavond waarop ik niet alleen gerommel in mijn buik voelde maar een duidelijke beweging. Een mensje in de maak dat groeit en groeit. 

Fijne week allemaal!

Kijk voor meer blessings bij Anki van Zilverblauw! Zij begon met tellen van de mooie dingen in het leven.

  












zondag 25 mei 2014

CYB







Het was me het weekje wel weer. Alsof er peper in de reet van de tijd zit, vliegt het als een raket voorbij.

Aanschouw hier het mooiste bosje bloemen van de wereld. Ik kreeg het deze week. Mijn mannen stelden het speciaal voor mij samen tijdens hun fietstochtje.

Met de zomer in de nek hijgend, ben ik elke seconde dat ik buiten rond mijn huisje vertoef extra blij dat we wonen waar we wonen. Een huis met zelfs twee tuinen. De voortuin is in de basis nu af. Vooral veel tegels en ruimte om te rennen, fietsen, eten aan de grote tafel. De achtertuin is het 5 x 5 jarenplanproject. Tot voor kort verboden terrein voor Morrison: het was een groot kattentoilet voor de hele buurt en een oerwoud van onkruid. Maar goed, nu het onkruid totaal de overhand heeft genomen en er geen plekjes los zand meer zijn die als kattenbak kunnen dienen, blijkt het de mooiste speelplaats allertijden... Morrison kan eindeloos bezig zijn met rondscharrelen, beestjes zoeken, wilde aardbeien plukken, klimmen. Hele verhalen vertelt hij tegen zichzelf. Ik krijg er geen genoeg van om stiekem mee te kijken.

Een paar weken geleden lunchte ik samen met mijn broertje en zusje. Mijn broertje en ik namen een pasta waarvan ons het water in de mond loopt als we er aan terugdenken. Vandaag deed ik poging drie om het na te maken en yess! I nailed it. Vandaag was ie goed! Pasta met chorizo, zongedroogde tomaatjes, aubergine en kappertjes. Zelfs Morrison genoot ervan en daarvoor mag de krant gebeld worden want 'de avondeter' is definitly not his middlename!

En dan nog dit momentje van een gelukkige bankspringer die ik toevallig vastlegde.

Fijne week allemaal!

Kijk voor meer blessings bij Anki van Zilverblauw! Zij begon met het tellen van de mooie dingen in het leven.








zaterdag 24 mei 2014

Biecht


Laat ik voorop stellen dat ik blij ben om nog een kindje te mogen verwachten. Al gingen miljarden vrouwen me voor, het is bijzonder en speciaal om mee te maken. Daarom had ik me zeker bij een tweede keer voorgenomen te genieten als een gek. En ik doe heel hard mijn best maar ik geloof dat ik toch niet begrijp waar mensen het over hebben.

Ik zit op een pimpelpaarse wolk met groene stippen en ik houd me goed vast om er niet vanaf te flikkeren. Ik weet me geen houding te geven. Van grappen over m'n alcohol gemis tot sociaal gewenste antwoorden. Op 14 februari kwam ik erachter, een perfecte dag zou je zeggen. In plaats daarvan schaam ik me bijna dat het uitgerekend op die dag was. En het was meer een 'oh nee nu al en hoe moet dat nu' moment terwijl we wisten dat het kon gebeuren. De blijdschap zit van binnen.

Elke controle ben ik zenuwachtig of alles nog goed gaat. Als ik weer buiten sta en alles blijkt goed, kan ik wel janken van de last die van me afvalt. Alles was goed. En ik krijg echt een kindje!

Op het werk zag ik er tegenop als een berg om het nieuws te vertellen. Ik schrijf het toe aan mijn situatie: altijd op projectbasis en nooit een vast contract. Voor zover je een zwangerschap überhaupt al kan plannen, komt het werktechnisch gezien voor mijn werkgevers nooit uit. Dus voor de tweede keer wimpel ik het weg, in het kader van niemand zal er last van hebben. Ik nam vrije uren op voor alle ochtenden dat ik te moe en misselijk was om op tijd de deur uit te gaan. Als ik het vol hield bleef ik langer om gemiste tijd in de ochtend te compenseren.

Het liefst ben ik onzichtbaar. Ik wil niemand tot last zijn. Als een kameleon pas ik me aan aan mijn omgeving. Dat is er vroeger in geramd. Ik krijg er steeds meer last van. Niet alleen zelf, maar nog erger, ik dring het mijn lief op: ga maar niet tegen de keer in, doe maar wat ze zeggen. En dan krijgen we ruzie en slaap ik er een nacht over en kom ik tot de conclusie dat hij gelijk had.

Ik was al niet de slankste maar nu voel ik me een olifant. En dat terwijl ik niks ben aangekomen. Op m'n uiterlijk kan ik nog wel wat excuses afschuiven. Want mensen zien niks aan me en daarmee houd ik mezelf ook voor de gek. Niks aan het handje met deze dame. Maar stiekem vind ik het eigenlijk best erg dat verdere buren me de vorige keer verbaast aankeken waar die baby in m'n armen ineens vandaan kwam. "Was jij zwanger dan?"

Ik haalde zandbakzand bij de bouwmarkt. Toen ik voor de tweede keer drie zakken van elk 25 kilo in de auto tilde en mijn buik voelde, bedacht ik me pas dat dit misschien niet zo'n slim idee is als je bijna twintig weken zwanger bent. Ik voel me alleen maar dat doe ik mezelf aan. Ik heb de twee liefste mannen om me heen en lieve vrienden en aardige collega's. Ik voel me alleen omdat ik me maar niet kan overgeven aan het zwanger zijn. Het voelt een beetje als verraad aan m'n nieuwe babytje dat ik het niet van de daken schreeuw. Maar zo bedoel ik het niet!

Ik ben wel blij! Ik heb hem of haar al gevoeld! Ze zit in mijn buik en daar zit ze goed! I'm a motherfucking good babymakingmachine!

Alleen soms kom ik er even niet uit en kan ik alleen maar huilen. Zoals nu. En zometeen draai ik de knop om. Dan sta ik vriendelijk handenschuddend bij een werkvergadering waar ik heen moet. En heb ik waarschijnlijk spijt dat ik dit eerlijke verhaal de wereld in heb geslingerd.

xx
the hormones speaking