Pagina's

woensdag 15 april 2015

it's a beautiful day

mijn pruik en ik
'Hee Kitty! Hoe gaat het?' 'Goed!' Ik hoor het mezelf zeggen tegen een buurtmoeder die ik tegenkom sinds een hele lange tijd. Onderweg naar huis denk ik erover na. Zo'n verweggistan kennis gaan uitleggen hoe de vork in de steel zit op het schoolplein om 8:26 uur. Neuh. Naar omstandigheden gaat het ook goed dus ik lieg niks. 

De tweede chemokuur gaat me beter af. Ik ben er veel minder beroerd van dan van de eerste. Het is definitly beter te doen. Maar m'n relativator draait overuren. En dat houdt me op de been. Maar chemo blijft chemo. En deze krijg ik wekelijks, elke donderdag. Zolang mijn lichaam het trekt. En elke drie weken komt er een tweede goedje bij. Vooral dat tweede goedje zorgt voor extra oorlog. 

De afgelopen dagen gingen aan me voorbij. Een raar soort van vermoeidheid die ik niet zo goed kan omschrijven. Een boodschapje doen lukte niet. Vriendinnetjes terugbellen lukte niet. Even douchen en dan te vermoeid zijn om je verder aan te kleden... Het is gek. Nog wel meer is gek trouwens. Het voelt alsof mijn handen en voeten voortdurend slapen. Mijn handen zien er trouwens uit als van een tachtigjarige, de rimpels: alsof je te lang in bad hebt gezeten maar dan uber droog. Droge huid everywhere. En gevoelig. Als ik al maar naar een scherp randje kijk dan heb ik al een kras op m'n arm. Die geneest dan weer mega langzaam. Geirriteerde ogen, obstipatie, diarree, slecht slapen, hoofdpijn, tintelende spieren. Teveel input (geluid, licht, informatie) wordt me gauw teveel. Het vervelendste vind ik misschien wel dat telkens als het weer iets beter gaat, de volgende kuur er weer in moet. Een week is dan maar kort. Voor de rest gaat alles goed! Had ik al gezegd dat alles beter is dan de algehele malaise bij die eerste chemokuur?

Soms schrik ik van mijn eigen optimisme. Wie neem ik hier eigenlijk in de maling. Tegelijkertijd is het echt, ik speel geen mooi weer. Ik voel mooi weer. Ik heb geen tijd om depressief in een hoekje te zitten. Ik moet door. Ik moet beter worden. Ik zie overal het positieve van in. Tot ergernis aan toe misschien. Maar zo overleef ik. Zo win ik the battle.

xx


  


11:45  

vrijdag 3 april 2015

dat krijg je ervan




Dit is wat we krijgen van mensen. En dit is nog maar een microdeel van de mailtjes, bezoekjes, whatsappjes, hulp, post, eten, bloemen, tijdschriften, presentjes.

Dit is wat we krijgen van dokters: fijne uitslagen. Ik zet ze eens even op een rijtje. Gewoon omdat het kan. 
En dan begin ik met waar we vandaan kwamen. De "we hebben slecht nieuws voor u, het is kwaadaardig en groot". Een tumor van meer dan vijf centimeter, het so called agressieve soort triple negatief. Slechte naam trouwens, klinkt je toch al klotenieuws nog drie keer slechter van.

Vervolgens de uitslagen:
  • Een pet scan zonder aantoonbare uitzaaiingen
  • Een schildwachtklieroperatie waaruit schone lymfeklieren uit mijn oksel blijken gehaald
  • Een mri scan waarop te zien is dat de tumor de helft is geslonken na de eerste chemokuur
  • Een dna onderzoek waaruit blijkt dat de kankerzooi niet erfelijk is
  • Alle uitslagen bij elkaar waardoor we nu over een borstbesparende operatie praten in plaats van de halve of hele voorgevel eraf
Je kan me vanalles vertellen. Je kan me nog meer vertellen. De vraag is of ik luister. Ik zeg one hell of a lucky lady. Met zoveel lieve mensen die ons steunen en zoveel positieve uitslagen.

We moet nog even door. Nog zes keer chemo. Ik ben nu echt op de helft. Dan nog een operatie en bestralingen en daarna teken ik voor de overwinning. En mag mijn lichaam nooit meer als gasthuis fungeren voor deze kankershit.  

vrijdag 27 maart 2015

feest

Ondertussen ging het leven door. En sta ik erin als een diepe dik gewortelde boom die een orkaan zal doorstaan. En werd mijn kiddo 4 jaar. F*cking vier jaar oud. Het blijft magic, ik ben moeder van deze knapperd. En deze handsome gaat nu naar school. Als een pro. Hoe trots kun je zijn op iemand.Voordat er naar school werd gegaan, moest er flink gevierd worden dat die ouwe de vier aantikte. Van de verantwoorde eco plastic pont, de houten hijskraan tot het cadeau waarmee ik in 1 klap mijn eigen normen van kant maakte, het dekbedovertrek.

Vanaf het eerste moment heb ik mij passioneel gestort op het kinderkamerinterieur. Over alles is nagedacht. Een commode naar mijn smaak kon ik niet vinden dus die maakte ik zelf door een ikea expeditkast te hacken en te combineren met een stamdeelplank. Een helse zoektocht naar die ene unieke Hongaarse afgeragde kledingkast van Van Dijk en Ko, Ingela posters, de maanposter, verzamelde plaatjes en ansichtkaartjes in vintagelijstjes. Het hele aanzien in een klap verpest door... een spidermandekbedovertrek. 

Het gebeurde toen ik hem naar bed bracht een paar weken geleden en ik nog even bij 'm lag om te kletsen. Ik vroeg wat hij graag voor z'n verjaardag wilde. Die ene zin 'ik wil graag een spidermanbed voor cadeautje mama', deed de trick. Ik smolt. Ik kon niet meer anders.

Sinds zijn verjaardag heeft hij zowat alle gasten naar boven getrokken voor een tour naar z'n slaapkamer om iedereen zijn spidermanbed te laten zien <3

video


zondag 1 maart 2015

lunch

Wat doe je als je amper twee weken weet dat je kanker hebt en je de volgende dag je eerste chemokuur krijgt? Dan neem je je lief mee uit lunchen. Of beter gezegd L U N C H E N, als Koning en Koningin. Drie gangen, heerlijke wijn.
Wijn wil wel na geheelonthouding gedurende 9 maanden zwangerschap en 3 maanden borstvoeding. Dus laddertje pissed van 3 glazen liep ik die middag de apotheek in om mijn medicijnen op te halen. De apotheeklady kwam met een afgeladen dienblad aankakken bij de balie. Ik schrok me rot en begon spontaan te janken. Reality klap in het dronken gezicht. De apotheekster kreeg knalrode ogen en stopte alles voor me in een tas.





beam me up scotty


Okay, je zegt vanaf de zwangerschapstijd tegen verschillende gezondheidszorgmensen dat het lijkt alsof er een pingpongbal in je tiet zit. No worries zeggen de profs, den borschten veranderen in een milkywayfabriek voor je Louwieske. Fijn, ik hoef mij niet druk te maken.

Tot je toch ineens naar de mammapoli (klotenaam als je net mamma bent geworden van een prinses..) wordt gestuurd omdat de huisarts denkt dat het iets met de melkklieren is "maar ze niet naar binnen kan kijken". Zit ik daar ineens tussen de borstkankerfolders en fotoboeken van dames zonder tiet. Ik schrik me eigenlijk kapot en ga ongemakkelijk zitten maar ik snuit m'n neus en alles is weer goed. Ik heb geen kanker maar net een kindje gekregen. En ik ben even naar het ziekenhuis met m'n verwaarloosde cyste of uit de hand gelopen verstopte melkklier. Ik weet zeker dat ik straks een naald in mijn bobbel krijg en dat ze er een spuit of twee ingedikte melk uit gaan trekken. Weg harde bal en we borstvoeden nog lang en gelukkig.

Totdat de verpleegkundige, echoscopist en radioloog wel heel erg verontwaardigd reageren als ik vertel dat ik dit al sinds augustus heb en dat de profjes me nooit naar een arts hebben gestuurd. Ik word er licht achterdochtig van dus ik check het nog even: geen bal met vocht maar weefsel? Dat komt gewoon van de borstvoeding toch? "Dit kan nog alle kanten op." Dus het kan van de borstvoeding komen? "Ja het kan van de borstvoeding komen! De punctie is om zaken uit te sluiten." Maar volgens mij wisten zij toen al beter. En zo begon mijn laatste 'vrije' weekend, met een klein vies randje erom. 

Die maandag ging ik samen met mijn lief naar het ziekenhuis. Lou was ook mee. Even horen dat ze verharde pus uit mijn borst hadden geprikt. Ik vond wel dat de verpleegkundige ons met kleine Louise op de arm net iets te lang meewarig aankeek toen ze ons in het kamertje leidde. En ik vond het ook aardig overdreven dat er een driekoppig team die 6 vierkante meter kamer binnenkwam om te vertellen wat er aan de hand was. Daarna drukte iemand op de verkeerde knop en belandden we in de verkeerde film.

donderdag 19 februari 2015

sunny side up

zondagmorgen
Uitslagen waar je normaal weken op moet wachten zijn er binnen een paar dagen. Brievenbus overstroomt met lieve post. Het is meer dan geoorloofd om op zondagochtend niks nuttigs te doen behalve bewonderend staren naar m'n liefjes. En de (wtf?) haarwerkspecialist heeft na mijn vraag ineens toch nog een gaatje op haar drukke zaterdag.

Carnavalszaterdag was dat. Een slecht verhaal. Daar zat ik met een theetje in de hand pruiken te passen in de discrete salon. Weer eens iets anders dan met een pruik op en een pilsje op het stationsplein bij de Stasiefestasie in Remunj. Maar guess what, prachtige pruik gevonden. Een kopietje van mijn haar maar dan de plasticfantastic versie en daarom niet uit model te krijgen! Bye bye bad hairdays! (Alhoewel ik toch optimistisch blijf en geloof dat ik die 0,0000001% persoon kan zijn bij wie het haar blijft zitten:)

fun

De medische molen draait als een gek. En terecht maar tegelijk ook vol verbazing over hoe snel het allemaal kan. Voor ik het weet lig ik in de MRI scan. Of ik muziek wil. Ja hoor. Welke radiozender? Maakt niet uit of nee wacht, doe maar 3FM. Lig ik daar. Amper twee dagen in de wetenschap dat ik iets dan nog onuitspreekbaars mankeer. Ik moet stil blijven liggen in de tunnel terwijl op m'n koptelefoon Cyndi Lauper krijst dat girls just fun willen hebben. Ik weet niet of ik moet lachen of huilen. Ik vond het altijd al een kutplaat.